เรื่องที่ 70 มันคือน้อยหน่า

ช่วงหน้าร้อนแบบนี้..ผลละหมากรากไม้ (รวมกันเป็นผลไม้) ในบ้านเราก็มีให้เลือกลิ้มชิมรสกันเยอะแยะเลยว่ามั้ยคะ..อย่างตอนนี้ที่บ้านสวนของพ่อฉันก็มีมะขามเทศออกมาให้กินเยอะเลย..มะม่วงก็เริ่มออกดอกออกผลให้ฉันได้ชิมกันบ้างแล้ว..พูดถึงผลไม้หน้าร้อนนี้ก็ต้องคิดถึงทุเรียน..มังคุด..เงาะ..ของโปรดของใครหลายๆ คนเลยใช่มั้ยล่ะคะ

แต่ก่อนฉันชอบกินทุเรียนมากพอทุเรียนที่ซื้อมาเริ่มส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจเมื่อไหร่ฉันก็จะบอกให้แม่รีบจัดการเฉือนมันซะก่อนที่จะทนไม่ไหว..อุ อุ..แต่ช่วง 2-3 ปีมานี้ฉันลดปริมาณการกินทุเรียนลงไปเยอะแทบจะไม่ได้แตะเลยก็ว่าได้ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าทำไม..มังคุดเนี้ยขอไม่เอ่ยถึงนะคะเพราะว่าเป็นผลไม้ที่ฉันโปรดมากอยู่แล้ว..เงาะ..ฉันแพ้และก็เกลียดเงาะค่ะ..เพราะเค้าสวยเกินหน้าเกินตาฉันไปหน่อย..555..คนละเรื่องค่ะคนละเรื่องฉันพูดเล่น..ที่ฉันไม่ชอบก็เพราะฉันกินเงาะไม่ได้..ที่กินไม่ได้ก็เพราะถ้าหากฉันกินแล้วจะเกิดอาการคันคะยึกคะยือที่ริมฝีปากที่ลิ้นและก็ที่คอ นี่ถ้าหากว่าฉันสามารถล้วงคอเกาได้ก็คงจะทำไปแล้ว..สุดยอดของความคัน..น้องลำใยเอย..น้องลิ้นจี่เอย..น้ององุ่นเอย..ฉันก็ไม่สามารถแอ้มได้เหมือนกัน..แพ้หมด..เวลาที่เห็นใครๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อยฉันจะรู้สึกอิจฉามาก..กกไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงกินผลไม้พวกนี้ไม่ได้เกิดมาช่างอาภัพจริงๆ (อุ อุ)..อ้อ! นึกขึ้นมาได้เรื่องนึงเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับผลไม้อีกเช่นกัน..ผลไม้ที่จะกล่าวถึงนี้ “มันคือน้อยหน่า” ค่ะ..เรื่องนี้มันนานมามากแล้ว (ประมาณอายุ 6-7 ขวบ)..วันนั้นฉันกินน้อยหน่าอยู่บนบ้าน..กินไปก็พ่นเมล็ดไป (กินไปเล่นไปอะไรทำนองนั้นตามประสาเด็กๆ) ไม่รู้ว่านึกคึกอะไรฉันเอาเมล็ดน้อยหน่าใส่เข้าไปในจมูกคงกะว่าจะพ่นมันออกมาทางจมูก..แต่แทนที่จะพ่นออกมาดันฮึดสูดเข้าไปซะนี่..ฉันเอานิ้วก้อยแคะออกก็แคะไม่ได้ยิ่งแคะยิ่งดึงมันก็ยิ่งเข้าไปอีก..ทีนี้ก็เกิดอาการกลัวตายขึ้นมาน่ะซิคะร้องห่มร้องไห้ให้พ่อมาช่วยเอาออกให้..พ่อก็พูดซะน่ากลัวว่าถ้าหากเอาออกไม่ได้ต้องไปให้หมอตัดจมูก..เหอ เหอ..รู้สึกว่าพ่อจะขู่แกมหยอกแรงไปหน่อยนะเนี้ย..พ่อเอาคีมอะไรไม่รู้มาคีบเมล็ดน้อยหน่าออกจากมูกของฉันแต่กว่าจะเอาออกได้ก็นานทีเดียว..ตั้งแต่นั้นมาฉันเลิกกินน้อยหน่าอย่างเด็ดขาด..คุณๆ ที่มีลูกมีหลานก็ระมัดระวังการกินของลูกหลานของคุณๆ หน่อยนะคะก่อนที่จะสายเกินไป..ยิ่งเด็กเล็กๆ อย่าให้อยู่ห่างจากสายตาเรานานเป็นอันขาด…หู้..วันนี้จบแบบมีสาระด้วยแฮ่ะเรา..

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: