เรื่องที่ 39 สามศรีที่ M.D. สุกี้

ลังเลใจว่าจะเอาเรื่องเพื่อนมาเผาดีหรือเปล่า  กลัวว่ากลับโคราชเที่ยวหน้าจะโดนเพื่อนรุมทำร้ายหรือไม่งั้นก็เลิกคบกันไปเลย อุ อุ พูดเล่นค่ะเพื่อนฉันสวยทั้งรูปจูบก็หอมคงจะไม่ใจร้ายใจดำขนาดนั้นหรอก ..

ไม่รู้จะเอานางหรือตะวันมาพูดถึงก่อนดีเพราะเธอๆ ต่างก็สวยด้วยกันทั้งคู่ทำให้ฉันตัดสินความสวยไม่ถูกว่าใครสวยกว่ากัน  หญิงหนึ่งมีใบหน้ากับคำพูดเป็นอาวุธลับอีกหญิงหนึ่งมีผิวพรรณเป็นเครื่องการันตีความงาม อุ อุ แค่คิดก็สวยแล้วค่ะ ..

นาง” แค่ชื่อก็กินขาดแล้ว  เธอเป็นหญิงมั่น  ทุกย่างก้าวที่เธอเดินแผ่นดินจะต้องสะเทือนก็เพราะรองเท้าส้นหนาของเธอนั่นเอง  ใครที่คิดว่าเม้าท์เก่งสุดๆ มาเจอกับเธอแล้วคุณจะรู้จะว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า  แถมเธอยังเป็นโทรโข่งได้เป็นอย่างดีด้วย  นอกจากนี้เธอยังมีเรด้าร์ติดอยู่ที่ใบหู   คิดอะไรก็จะพูดออกมาตรงๆ ไม่มีปิดบัง เธอเห็นกระจกไม่ได้จะวิ่งเข้าใส่ก่อน ..

ตะวัน” เห็นชื่อแล้วอย่าเพิ่งคิดว่าเป็นผู้ชายนะคะแต่ถ้าหากฟังน้ำเสียงของตะวันก็ไม่แน่เหมือนกันเพราะเสียงเธอทุ้มใหญ่มาก  ใครๆ ก็ชอบว่าตะวันว่า “ดำปื้ด ” ตะวันไม่เห็นจะดำเลยก็แค่ผิวสีแทนขาวเฉยๆ อิ อิ ตะวันเป็นคนที่กินเก่งมากแถมกินเยอะกว่าเพื่อนอีกแต่ก็ไม่ยักอ้วนสักที แห้งยังไงก็แห้งอย่างนั้น กินอะไรเข้าไปก็จะถ่ายออกมาหมด เห็นห้องน้ำไม่ได้จะต้องเข้าไปทุกที ..

นางกับตะวันจำวันนั้นได้มั้ย ต้องจำได้แน่ๆ  โดยเฉพาะน้องนางคนงามแห่งบ้านวะภูแก้ว  เลิกเรียนเสร็จเราสามคนก็ตกลงกันว่าจะไปหาสุกี้กินกัน  วันนั้นนางบอกว่ามีตังค์  แถมตบกระเป๋าให้ดูอีกต่างหาก  ฉันกับตะวันต่างก็พกตังค์กันไม่เท่าไหร่เห็นนางมั่นใจอย่างนั้นก็เลยหลวมตัวหลวมใจตอบตกลงไปกัน  ครั้งนั้นเราสามคนกินกันเอร็ดอร่อยเหมือนทุกๆ ครั้งที่ไปร้านนี้  อิ่มแล้วก็สั่งน้องเช็คบิล  คุณๆ เอ๋ยไม่อยากจะเล่าเลย (แต่ก็ต้องเล่าล่ะนะเพราะไม่งั้นเรื่องมันก็ไม่จบ) น้องนางคนงามของเราก็เพิ่งจะมาบอกว่าพกตังค์มาแค่ 8 บาท  แฮ่ๆ ตอนนั้นอายน้องที่มาเก็บตังค์มากเลย  น้องเค้าก็เก๊กไม่ให้ฟอร์มหลุดแต่ก็คงจะตกใจเล็กน้อยถึงมากที่สุดที่ผู้หญิงที่หน้าตาก็ออกจะกระเดียดดีหน่อย (อิ อิ) แล้วก็แอบคิดในใจว่า “ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีตังค์จ่ายค่าอาหารแล้วยังจะหน้าด้านหน้ามึนมากินกันอีกนะพวกหล่อน” ตอนนั้นต่างคนก็คิดว่าได้ล้างจานแทนแน่ๆ  แต่แล้วตะวันก็เป็นเจ้าหญิงขี่ม้าขาวคว้าบัตร ATM ออกมาแล้วออกไปกดตังค์เอามาจ่ายให้ก่อน  เฮ้อ..นางนะนาง  นี่ถ้าหากวันนั้นตะวันไม่ได้พกบัตร ATM ไปด้วยพวกเรา 3 คนจะเป็นยังไงกันบ้างน้า ..

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ  ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: