เรื่องที่ 31 น้องใหม่(สุดที่รัก)ของพี่

เขียนแต่เรื่องหนักๆ มาก็หลายเรื่อง คราวนี้ขอเปลี่ยนเป็นเรื่องเบาๆ ดีกว่านะคะก่อนที่ฉันและคุณจะปวดขมับไปซะก่อน ..

หลายวันก่อนฉันได้เข้าไปที่ web ของน้องอาร์ม (คิดว่าน่าจะเป็นน้องนะ) คนที่หลงเข้ามาใน web ของฉัน ก็ไปเจอะเจอเรื่องนึงซึ่งฉันอ่านแล้วก็อดที่จะคิดถึงความหลังครั้งเก่าสมัยที่ฉันยังเป็น fresher ไม่ได้ ก่อนที่จะมีการรับน้องใหญ่ก็จะมีการรับน้องย่อยแบบพอหอมปากหอมคอก่อน ..

โดยรุ่นพี่จะแบ่งกลุ่มรุ่นน้องออกเป็นกลุ่มย่อยกลุ่มละ 5-6 คน และจะมีอยู่ 2 ด่านที่ใครๆ ต่างก็ลืมกันไม่ลง .. ด่านแรกเป็นด่าน “น้ำผลไม้รวม” ตอนแรกก็นึกว่าพี่ใจดีหาน้ำหาท่าให้น้องดื่มชื่นใจ พอคนแรกดื่มยังไม่ทันจะกลืนลงคอรุ่นพี่ก็จะห้ามไม่ให้กลืน สั่งให้บ้วนมันคืนใส่แก้วดังเดิมปริมาณจะมากหรือจะน้อยกว่าที่จิบไปก็ไม่ว่ากันอยู่แล้ว คนที่สองและคนอื่นที่เหลือก็เริ่มร้องยี้เพราะรู้ชะตากรรมของตัวเอง (ฉันเป็นคนที่ 3) ไอ้คนแรกก็นึกว่าจะสบายตัวไปแล้วเลยมองเพื่อนด้วยสายตากระหยิ่มยิ้มย่องนิดหน่อย โถ..เพื่อนเรามีความสุขได้ไม่นานกรรมก็ตามบรรจบซะแล้ว 55 นึกเอาเองละกันค่ะ .. ด่านที่สองเนี้ยเป็นด่านที่เรียกว่า “double” จริงๆ แถมแถวคราวนี้ก็ยาวเฟื้อยซะด้วยประมาณแถวละ 15 คน ฉันนั่งอยู่คนแรกซะด้วย (ตอนที่นั่งยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง) รุ่นพี่ผู้หญิงก็แกะโอเล่สีแดงมาเม็ดนึงบอกให้ฉันอม “อืม..ชื่นใจดีค่ะพี่” (นึกในใจ) “เอาล่ะน้องสนต่อไปก็ส่งต่อให้เพื่อนนะ ห้ามใช้มือเด็ดขาดปากต่อปากนี่แหละ ” ฉันรอกแรกอยู่ไม่เป็นสุข ส่งต่อให้เพื่อนก็พอว่าแต่นี่ให้ส่งแบบปากต่อปากเนี้ยนะ ไอ้หยา! คราวนี้ก็ต้องหายุทธวิธีที่จะให้ส่งลูกอมโดยไม่ให้ตกพื้นและก็ไม่ให้ปากเรากับปากเพื่อนมาจุ๊บกัน (อุ อุ) กว่าจะส่งได้ก็เหนื่อยเอาการ “เฮ้อ..” ถอนหายใจอีกรอบ นั่งสบายไปได้สักพัก รุ่นพี่คนเดิมกับเพื่อนสุดที่รักก็เดินมาหาฉัน คราวนี้อะไรกันอีกล่ะจ๊ะ “คราวนี้น้องสนอมจนหมดเลยนะ” โห..พี่ให้หนูอีกแล้วเหรอเนี้ย .. แต่ละคนสงสัยจะอมนานไปหน่อยก็ดูซิคะเม็ดโอเล่หดหายไปเกือบหมด แต่ก็ยังอุตส่าห์เหลือซากมาให้ฉันจนได้ แต่อย่าเพิ่งนึกว่าลูกอมเพียงเม็ดเดียวก็เสร็จเรื่องนะคะ รุ่นพี่แกก็ยังใจดีเหมือนเดิมคราวนี้เอาปีโป้สีแดงมาให้อีกอันนึง ฉันคนแรกอีกแล้ว ก็อมมันไปทั้งอันพอถึงอีตาส่งให้เพื่อนคนที่สองยากเอาการเพราะมันไม่แข็งเหมือนกับโอเล่ คุณคิดดูละกันว่ากว่าปีโป้จะส่งต่อไปจนถึงคนสุดท้ายสภาพมันจะเละยังไง 55 คราวนี้ฉันโชคดีไม่ต้องมารับช่วงต่อจากเพื่อนคนสุดท้าย ไม่อย่างนั้นฉันคงจะเลิกกินปีโป้สีแดงเป็นการถาวรแน่นอน ..

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ  ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: