เรื่องที่ 16 คิดถึงเค้าดีมั้ยน้อ?

ในแต่ละช่วงเวลาคนเราก็ย่อมมีอารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป ซึ่งสภาพแวดล้อมก็เป็นปัจจัยภายนอกที่สำคัญที่จะทำให้อารมณ์ของคนเราเปลี่ยนแปลงไป นอกเหนือจากนี้แล้ว “บุคคล” ก็นับว่าเป็นปัจจัยที่สำคัญมากเช่นกัน

บางคนพอได้อยู่คนเดียว (จะมีงานให้ทำหรือว่าไม่มีอะไรทำก็เหอะนะ) ก็จะพาลเกิดความเหงาขึ้นมาพลอยทำให้อดคิดถึงใครสักคนขึ้นมาไม่ได้ บางคนก็คิดถึงใครคนนั้นโดยเจตนา บางคนก็พยายามที่จะไม่คิดถึง แต่หน้าใครบางคนก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าแล้วจนได้ บางคนก็มีอาการแบบนี้เป็นช่วงช่วง มีขอบเขตระยะเวลาและขีดจำกัดของความคิดถึง

แต่บางคนเล่นคิดถึงเป็นกิจวัตรประจำวัน เวลาคนเราคิดถึงใครขึ้นมาส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะทำให้เรามีความสุขสักเท่าไหร่ พอคิดถึงใครปุ๊บงานการที่ทำอยู่ตรงหน้าก็แทบไม่แตะต่อเลย .. อยากรู้เหมือนกันนะคะว่าถ้าหากเราคิดถึงใครขึ้นมาแล้วเค้าจะรู้รึเปล่าว่าเราคิดถึงเค้าอยู่ ถ้าหากเค้าไม่รู้ว่าเราคิดถึงเค้า (มากขนาดไหนก็ตาม) แล้วเราจะมัวไปคิดถึงเค้าทำไมกันล่ะ (นี่ฉันไม่ได้ยุแยงให้คุณๆ ไม่คิดถึงใครนะคะเพราะบางครั้งการที่เราได้คิดถึงใครมันก็ทำให้เรามีความสุขได้เหมือนกัน .. แต่น้อย)

การที่เราจะคิดถึงใครก็ควรจะมีการจำกัดปริมาณของความคิดถึงบ้าง คิดถึงพอเป็นยากระษัยเส้นก็พอ ควรจะแบ่งสรรมาคิดถึงเรื่องงานเรื่องเรียนเรื่องชีวิตของตัวเองด้วย เพราะบางคนมัวแต่คิดถึงคนอื่นจนลืมคิดถึงตัวเองถ้าเป็นอย่างนี้มันก็มีแต่แย่กับแย่ะนะคะ ..

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: