+ + welcome to ma'SON blog + +

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2545..วันแห่งความรัก

ผ่านมาอีกปีแล้วเหรอคะเนี้ยเหมือนฉันเพิ่งเขียนเรื่อง “ความรัก” เอาไว้ไม่นานนี้เอง..สำหรับวันแห่งความรักของฉันในปีนี้ก็จะเหมือนกับคนอื่นๆ เค้าสักที..เพราะอะไรน่ะเหรอคะ..ก็เพราะว่าวันแห่งความรักปีนี้ฉันจะได้มีโอกาสให้ของขวัญกับคนพิเศษน่ะซิคะ..หลังจากที่เฝ้าแต่มองคู่อื่นๆ เค้าแช่มชื่นมีความสุขกันในวันนี้อยู่หลายปี..สำหรับฉันแล้วความรักที่เวียนมาในคราวนี้มันมีคุณค่าและความหมายสำหรับฉันมากจริงๆ..พรหมลิขิต..โชคชะตา..เนื้อคู่..คู่แท้..บุญพาวาสนาส่ง..บุพเพสันนิวาส..ความบังเอิญ..สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันและเขาได้มาเจอกัน..จากคนที่เดินคนละเส้นทางเกือบจะเป็นคู่ขนานที่ไม่สามารถมาบรรจบกันได้แต่สุดท้ายเส้นทางทั้งสองก็มาบรรจบเป็นเส้นเดียวกัน..ความรักไม่ต้องขวนขวายไขว่คว้าให้ได้มา..แต่ความรักมันจะเดินเข้ามาหาเราเอง..

อดีต
กลัว..ฉันกลัวความห่างเหิน
กลัวว่าสักวันเธอจะหมางเมิน
กลัวเหลือเกิน..กลัวความเปลี่ยนแปลง

ปัจจุบันและอนาคต
แต่ฉันยังคงมั่นใจ
ถึงความมั่นคงในรักของเรานี้
จะกี่ฝนจะกี่หนาวจะผ่านไปสักกี่ปี
มันจะไม่มีความเปลี่ยนแปลงระหว่างเรา

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ  ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

12:11:54 PM-10/12/44

ห่าง..งง..หายไปซะนานเพราะไม่ได้ up web มาเป็นเดือนแต่อะไรๆ ก็เริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้วล่ะค่ะ..และตอนนี้ฉันก็เริ่มผันตัวเองมาเป็นแม่ศิลปินเดี่ยว..เพราะถ้าวันไหนฉันเกิดมีไอเดียปิ๊งและก็คิดถึงใครบางคนขึ้นมา..(อิ อิ)..ฉันก็จะจับดินสอยางลบและก็สมุดภาพมานั่งๆ นอนๆ บรรจงวาดภาพเชิงล้อเลียนแต่เหมือนจริงโดยใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที..(ไม่ได้โม้นะคะ)..มันก็เข้าท่าดีเหมือนกันนะคะเพราะพอตัวเองกลับบ้านมาพร้อมกับความเครียดกับการทำงานหรือว่าไม่สบายใจเรื่องอะไรมาแล้วก็มานั่งวาดภาพมันช่วยทำให้จิตใจสงบขึ้นมาเยอะเลย..แถมได้ภาพวาดจากฝีมือตัวเองเป็นผลพลอยได้อีกต่างหาก..นอกจากจะจับดินสอมาวาดภาพเองกับมือแล้วฉันก็ยังลองแต่งภาพด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ควบคู่กันไปด้วย..แต่ช่วงแรกๆ แบบนี้ฝีมืออาจจะห่วยแตกซะหน่อยแต่ฉันก็ยอมรับในฝีมือตัวเองได้..อืม..สำหรับคนที่โดนฉันจับเอามาเป็นนายแบบเพื่อให้ฉันเอาภาพมาแต่งใหม่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะก็คนคนเดียวกันกับคนที่คิดถึงอยู่เสมอนั่นแหละ..(อุ อุ)..ตอนนี้ก็เลยมีกิจกรรมยามว่างให้ทำเพิ่มขึ้น..ไม่แน่นะคะว่าฉันอาจจะมีนิทรรศการภาพวาดและงานเขียนของตัวเองขึ้นมาสักวันนึงก็เป็นได้ใครจะไปรู้ล่ะ..ฝันให้ไกลเข้าไว้จะไปถึงหรือไม่ก็ต้องพยายามและก็รอดูกันอีกที..

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ  ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

การจะเป็นใครสักคน..คนที่คนอื่นเค้าต้องการอยากให้เราเป็น..คนที่คนอื่นเค้าหวังอยากให้เราเป็นดั่งใจที่เค้าต้องการ..ฉันก็อยากเป็นอยากที่เค้าต้องการเหมือนกัน

แต่..แต่..ไม่รู้ซินะก็เพราะฉันเป็นฉันอย่างนี้นี่นาจะให้เป็นคนอื่นได้ยังไง..บางครั้งฉันเองก็อยากเป็นให้ได้อย่างนั้นเพื่อความสบายใจของพวกเค้า..ฉันยังอยากให้พวกเค้ารักฉันเหมือนแต่ก่อน..เมื่อเวลาผ่านไปอะไรๆ ก็เริ่มแปรเปลี่ยนตามไปด้วย..ความแน่นอนก็กลับกลายเป็นความไม่แน่นอน..เคยเป็นมาอย่างไรก็ไม่เป็นอย่างที่เคยเป็นแล้ว

ใครบางคนที่เราเคยเห็นรอยยิ้มของเค้าเมื่อก่อนแต่ในวันนี้กลับหารอยยิ้มนั้นไม่เจอ..ใครบางคนที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่นและเคยหยอกล้อเมื่อก่อนแต่สิ่งที่เค้ามีให้แก่ฉันในวันนี้กลับกลายเป็นความกดดันและความไม่สบายใจเข้ามาแทนที่..แต่ความรักความนับถือของฉันที่มีให้ก็ยังคงเหมือนเดิมเพียงแต่มันอยู่ลึกเข้าไปในความรู้สึกมากขึ้นเท่านั้น

ฉันพยายามเรียกหาความเข้มแข็งในจิตใจให้ออกมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้..พยายามมองหาสิ่งดีดีที่เคยมีให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม..จะเป็นไปได้หรือเปล่าที่ทั้งฉันและเค้าต่างก็เปลี่ยนไปด้วยกันทั้งคู่..และจะเป็นไปได้หรือเปล่าที่ทั้งฉันและเค้าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม..ฉันคงจะถามใครไม่ได้เพราะอะไรๆ จะไม่ย่ำแย่มากไปกว่านี้ในเมื่อคำตอบมันอยู่ที่ตัวฉันทั้งหมด..

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

การที่มองตัวเองผ่านตัวเองมันเป็นเรื่องที่ยากน่าดูเหมือนกันนะคะ..ไม่ว่าจะมองตัวเองในฐานะคนอีกคนหนึ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง..มองตัวเองในมุมต่างมุม..ต้องมองตัวเองต้องวิจารณ์ตัวเองด้วยใจเป็นกลาง..ต้องเปิดใจและเปิดความคิดเพื่อยอมรับกับความจริงที่ตัวเองมองเห็น

ตอนนี้กำลังฉันปลดปล่อยตัวตนอีกคนหนึ่งของตัวเองให้ยืนมองฉันดูอยู่ข้างๆ เพื่อมองตัวฉันว่าจะเห็นฉันเป็นคนยังไง..ทั้งมุมมืดและมุมสว่าง..ดูเหมือนตัวฉันจะเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายๆ แต่กลับดื้อด้านในเรื่องไม่เป็นเรื่องและก็ไม่ค่อยยอมรับฟังความคิดเห็นของใครสักเท่าไหร่

ดูเหมือนตัวฉันเป็นคนเข้มแข็งแต่พอเจอเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจเข้านิดหน่อยก็อ่อนแอราวกับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม..ดูเหมือนตัวฉันไม่แคร์อะไรมากมายแต่กลับใส่ใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ขี้ปะติ๋วสำหรับใครบางคน..ดูเหมือนตัวเองอยู่ได้โดยไม่ต้องมีความรักไม่ต้องมีใครมาคอยดูแลแต่ที่ผ่านมากลับไขว่ขว้าหาความรักมาโดยตลอดต้องการใครสักคนเข้ามาดูแลคอยเอาใจใส่และในวันนี้ก็พบเจอกับใครคนนั้นแล้ว

ดูเหมือนตัวฉันจะทำงานหนักได้ดีอย่างไม่มีปัญหาอะไรและน่าจะทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีอย่างไม่มีที่ติแต่ดันทำงานแบบไม่เลือกหน้าซะนี่ไม่ดูเลยว่าตัวเองแบกภาระงานเอาไว้มากเกินไปหรือเปล่า..ฉันเป็นคนอย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ

เฮ่อ..ทำไมฉันต้องถอนหายใจให้กับตัวฉันเองด้วยก็มันเป็นอย่างนี้จริงๆ นี่นา..เปลี่ยนตัวเองตอนนี้จะยังได้อยู่รึเปล่า? ถามใคร? ถามตัวฉันเองเหรอ? ต้องเปลี่ยนได้ซิ..ค่อยๆ เปลี่ยนค่อยๆ แก้ไขข้อบกพร่องของตัวเองมันก็คงจะไม่สายเกินไป..คนเราไม่ได้เกิดมาพร้อมสมบูรณ์ไปหมดซะทุกอย่างนี่เน๊าะ..ฉันเชื่อนะ..ฉันเชื่อว่าฉันทำได้..ทำเพื่อตัวฉันเองและเพื่อใครหลายๆ คน..อย่าลืมนะว่ายังมีตัวฉันอีกคนที่จะคอยมองดูอยู่

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

บางสิ่งที่เรามองเห็นซึ่งอยู่ห่างไกลจากจุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้มันช่างดูสวยงาม..น่าไขว่ขว้า..น่าค้นหา..น่าสัมผัส..น่าเก็บมันมาครอบครอง

เราได้แต่ชื่นชมมันอยู่ตรงนี้โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเจ้าสิ่งๆ นั้นมันเป็นอย่างไรกันแน่..ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่..ไม่รู้ว่าอีกด้านหนึ่งที่เรามองไม่เห็นมันได้ซ่อนอะไรไว้บ้าง..ทุกคืนฉันจะต้องตื่นขึ้นมาเพื่อดูว่าพระจันทร์สุขสบายดีหรืออย่างไร..พระจันทร์..สิ่งที่ฉันเฝ้ามองมานานนับสิบปี..คืนไหนที่เมฆบดบังฉันก็จะพยายามชะเง้อชะแง้หามันให้เจอให้ได้แต่สุดท้ายก็ไม่เจอ..

แต่ถ้าหากคืนไหนที่มองเห็นว่ามันประดับอยู่บนผืนฟ้ายามราตรีฉันจะยินดีมากเลยไม่ว่าคืนนั้นมันจะเต็มดวงหรือไม่ก็ตาม..ยามที่พระจันทร์เต็มดวงและทอแสงจ้ามันก็เปรียบเหมือนเป็นดวงไฟดวงใหญ่ดีดีนี่เอง..แต่ฉันชอบคืนเดือนหงายมากกว่านะเพราะว่าพระจันทร์จะเป็นรูปจันทร์เสี้ยวและถ้าคืนไหนที่เพื่อนเก่าอย่างดาวเหนือเดินทางมาอยู่เคียงข้างมันแล้วล่ะก็มันเป็นภาพที่สวยจริงๆ..ศิลปะชิ้นนี้คงจะไม่มีใครสามารถไปลบหรือว่าแต่งเติมให้มันเปรอะเปื้อนได้เลย..

แต่แล้วคืนหนึ่ง..คืนที่ทำให้ฉันเริ่มเปลี่ยนความรู้สึกชื่นชมมาเป็นความหวาดกลัว..ฉันมองเห็นด้านอีกด้านหนึ่ง..ด้านที่น่ากลัว..ด้านที่ฉันไม่เคยและไม่คิดที่จะค้นหาหรือปรารถนาจะได้มันมา..คืนที่ฉันฝันว่ามันอยู่ใกล้แค่เอื้อม..มันค่อยๆ เข้ามาใกล้..มันช่างใหญ่โตเสียจริงๆ..มันยิ่งเข้ามาใกล้เท่าไหร่ฉันก็ยิ่งหวาดกลัวมันมากขึ้นเท่านั้น..ฉันไม่ปรารถนาที่จะไขว่คว้ามันอีกต่อไปแล้ว..ฉันพอใจที่จะขอเฝ้ามองไกลๆ อย่างนี้ต่อไป..

“ประดับไว้อยู่ตรงนั้นเถอะนะพระจันทร์..เจ้าอย่าหลีกลี้หนีหายไปไหน..ขอให้พระจันทร์อยู่อย่างนั้นตลอดไป..ฉันขอเฝ้ามองอยู่ไกลไกลอย่างนี้ก็พอ”

ปล. ไดอารี่100เรื่องนี้ ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 2542 อาจจะมีข้อมูลบางอย่าง ณ ปัจจุบันคลาดเคลื่อนไปบ้างไม่มากก็น้อย ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ